Een conservatieve start vanuit Vicenza
Elke vakantie is het weer kijken waar we heen willen. De wereld is zo groot en divers. En eerlijk gezegd, ik wil bijna overal wel naartoe. Scandinavie is altijd prachtig, het zuiden lekker warm. Er zijn meer dan genoeg plekken die ik niet ken en wil zien. Nouja je begrijpt het wel.
Dit jaar viel het me met de keuzestress, want het WK Kettlebell Sport was in Italie. De keuze was snel gemaakt om onze zomervakantie hier aan vast te plakken. De vraag was nog of we dan met de auto wilden kamperen en dagtochtjes maken op de fiets of dat we de auto gingen parkeren om een ronde te bikepacken. We besloten te bikepacken en het plan begon te vormen om dat vanaf Vicenza te doen om van daaruit naar Slovenie te gaan.
Vanaf Vicenza begonnen we conservatief aan onze trip. Ik was nog uitgeput van mijn WK (zie: Brons op het WK (amateur biatlon)). Alle prikkels, mensen en spanning. En ook al vond ik het heerlijk om op pad te zijn, ik kon me ook zo binnen opsluiten met een boek en een dutje. We fietsen de eerste 2 dagen dan ook respectievelijk 50 en 80 vlakke kilometers na een rustig en luierend ontbijt bij de tent. En zelfs die 50 kilometer was een hele tocht.
Wennen aan de hitte en tot rust komen bij Agriosi
Na deze eerste 2 dagen waren we aanbeland op een soort boerderijglamping ‘Agrioasi‘. Een kleine boerderijcamping bij Portogruaro met zwembad. Zelf stonden wij weggestopt op een prachtig groen veld, in onze eigen wereld. Dit was de perfecte plek voor een rustdag bestaande uit chillen bij de camping en een wandelingetje door Portogruaro. Portogruaro gaf ons het idee van Venetie, met kanaaltjes en watermolens, maar dan zonder de massa’s aan toeristen. Venetie hebben we bewust gemeden. We waren juist toe aan rust, hadden nog moeite met wennen aan de hitte en hadden beiden Venetie al eens gezien in onze jeugd.
Vanuit Portogruaro begon onze vakantie een wat serieuzere fietsvorm aan te nemen. De rust had me goed gedaan, dus ik begon er echt wat in te komen! Vanuit Portogruaro vertrokken we richting Acquileia. We zaten inmiddels helemaal in ons ritme. Een ritme dat begon met een ontbijt om na een eerste stuk te fietsen ergens om een uur of 10/11 een tweede ontbijt te halen. Daar kochten we dan meteen lunch, want tussen 1300 en 1600 waren de winkels in Italie toch echt gesloten. De lunch nuttigden we dan ergens onderweg om richting de camping wel weer eens te kijken voor een winkel voor avondeten. Daarbij kwamen we in Acquileia wel van een koude kermis thuis. We zaten die dag in een hostel, waarbij wij de aanname hadden gedaan dat er een keuken beschikbaar was. Onze plannen om lekker uitgebreid te koken, vielen dan ook in het water. Het werd een koude verse lasagna.
Acquileia deed mij in de verste verte denken aan Pompei omdat je zo langs ruines keek. Acquileia staat ook op de Werelderfgoed Unesco lijst. Je zag ook wel dat de plaats op toeristen was ingericht met dus een hostel, alsook een grote camping. Wij zelf vonden na een kleine blik het wel weer genoeg. Wij stonden namelijk te popelen om richting Slovenie te gaan! Vanaf Acquileia hoefden wij nog maar 1 dag 95 km te fietsen naar Logatec.
Slovenie 🙂
De eerste dag Slovenie in was heftig en uiteindelijk ook de heftigste van de vakantie. Dit kwam vooral door de route die ik had gemaakt. De hele bikepackingroute had ik vantevoren uitgestippeld in Komoot. Daar heb ik heel goed gelet op de soorten wegen (af en toe beetje gravel verder niet) en de hoogtemeters, maar je weet het natuurlijk nooit precies. Zo ook de dag naar Logatec toe. De dag was prachtig, je kijkt je ogen uit als je van Italie Slovenie infietst, maar enkele steile stukken maakten het genieten wel lastig. Bij deze stukken moest ik wandelen en de fiets voor me uit omhoog duwen. Dit deed ik op eerst op fietsschoenen en daarna maar op mijn sportschoenen, want er kwam maar geen einde aan. Dit in de volle hitte op een dag van meer dan 90 kilometer breekt me dan echt op. Zo erg dat ik op een gegeven moment gewoon huilend in een hoekje wil gaan zitten. Eenmaal op de camping was de opluchting groot en hebben we heerlijk de avond op het terras doorgebracht, om van daaruit de volgende dag naar Ljubljana te rollen.
Ljubljana was leuk en een aanrader om een dagje te stoppen tijdens een bikepackingtrip. Knus, gezellig, met mooie gebouwen en heerlijk om een dagje rond te kijken. Wijzelf gingen rondkijken onder begeleiding van een gids van het VVV en hebben genoten op het terras.
Triglav National Park
Ook al konden we heerlijk rondkijken in Ljubljana, het echte rondkijken deden we in en rond het Triglav National Park. Vanuit Ljubljana vertrokken we uit het stedelijke noordwaarts. Het was blijkbaar een bekend stuk om te fietsen, want alles was goed met fietsbordjes uitgepijld, een beetje zoals in Nederland. Onze route bracht ons langs wat dorpjes en steden en vele mooie uitzichten in de natuur eerst naar het meer Bled. Een prachtig meer om even de pootjes in het water te steken en te zien hoe toeristisch dit eigenlijk wel niet is geworden. Waar Dorien 20 jaar geleden hier op een kleine camping had gestaan met haar familie, was deze nu volledig uitgegroeid en had zelfs een eigen toegangsweg met rotonde, waar de ingang eerst een smal pad bij een gevaarlijke kruising was.
Waar een meer laag is, moesten we na Bled wat klimmen. Klimmen over prachtige wegen, tussen idyllische dorpen, zo het Triglav National Park in. In de verte zagen we bergen als muren optrekken en naast ons brede rivierbeddingen met toch wel schrikbarend weinig water. We sliepen die avond op camping Kamne, die volstond met anderen die gingen buitenspelen in Triglav National Park.
Vrsic
Camping Kamne maakte de volgende dag plaats voor Kranjska Gora. Een grotere plaats waar we proviand konden inslaan, maar zeker niet teveel. Alles wat we namelijk hier kochten, moesten we meenemen de Vrsic op. Bij mij kwamen die dag (en in de aanloop er naartoe) er allemaal weer herinneringen boven over een eerdere bikepackingtrip, waarbij we de Timmelsjoch over gingen. Daar maakte ik me zorgen of ik er wel over heen zou komen. Achteraf viel het allemaal wel mee. Maar toen was ik in fietsvorm, niet in kettlebellvorm… Niet zo piepen Sandra, doe het nou gewoon!
De Vrsic was een prachtige klim die ons via haarspeldbochten omhoog bracht. Eerst klimmend tussen de bomen, die gaandeweg steeds meer doorkijkjes boden. Doorkijkjes naar besneeuwde bergtoppen. Qua drukte was het nog te doen, maar ideaal is anders. Dat is toch wel jammer aan zo’n drukke zomerperiode. Dorien en ik waren niet de enigen op de berg, maar vielen weg tussen de motorrijders, elektrische fietsen en auto’s. Deze mensen kwamen we ook allemaal weer tegen op de top, waar we nog heerlijk een koude ijskoffie hebben gedronken.
Daarna ging het een stuk makkelijker, want what goes up, must go down. Van de Vrsic dalen we af om nog een stukje vlak door te trekken naar ons eindpunt van de dag: Bovec.
Bovec
En Bovec, daar was het me toch heerlijk. We zaten achter op een camping, verstopt van de rest, op wandelafstand van het dorpje. Het was mooi weer en wij hadden geen haast, wie doet je wat. We besloten dan ook al snel dat we hier wel een dagje extra wilden blijven. De tijd hadden we stiekem ook nodig, want er stond nog wat actiefs op het programma.
Op 2 juni was onze trouwdag en hiervoor wilden we nog iets doen, iets avontuurlijks. Dit werd uiteindelijk een dagje canyoning in Bovec. Met een groep mensen werden we naar het eerste punt gebracht, vanwaar we in onze bikini omhoog moesten wandelen langs de rivier. Eenmaal boven trokken we onze outfit van schoenen, wetsuit, helm, harnas aan, om te leren hoe we spelenderwijs, springend en glijdend langs die rivier weer naar beneden konden bewegen. Ik vond het supertof en spannend tegelijk. Wandelend ben ik geen held en er zaten in mijn optiek best wel vervelende wandelstukken tussen. Het springen en glijden in het water daarentegen, daar had ik geen moeite mee!
Back to Italy
Hoe onze route zou lopen vanaf Bovec heeft wel de nodige dicussie gehad. Initieel wilden we door de Dolomieten fietsen, maar de steile hoogtemeters bleken toch erg lastig. Ik zag er als een berg tegenop en Dorien kreeg ook last van een oude blessure. We besloten om vlak onder de Dolomieten langs te fietsen. Op die manier konden we ons vergapen aan de uitzichten en klimmen, maar behapbaar. We hebben zijn nog vier hete dagen onderweg geweest, waarvan we een aan het zwembad hebben gelegen, voor we weer arriveerden in Vicenza.
